قیام
قیام
این ایام برای ما شیعیان علی ایام مقدسیست.ایام سوگواری آقا امام حسین(ع).اما آیا تاکنون به فلسفه ی قیام اماممان توجه کرده ایم،در اصل قیام به چه معناست؟
قیام در لغت به معنای ایستادن و بلند شدن است اما این معنی لغوی آن است و در تفسیر برای خودش دنیایی دارد که در اجمال نمی گنجد.
ما بعد از گذشت حدود 14قرن از قیام امام حسین(ع) هنوز جوانب زیادی از آن را درک نکرده ایم .به نظر این حقیر هدف ایشان قبل از قیام بیرونی یک قیام درونی بود.ومی خواستند به ما گوشزد کنند که قبل از هر عمل و رفتار بیرونی ما باید به درون خود توجه داشته باشیم .آخر مگر می شود آدم قبل از پالایش درون وقیام علیه نفس سرکش درون وظلم درون بتواند علیه بیرون وپاکسازی محیطش قدمی بردارد.
چگونه منی که هنوز مجموعه ای از ضد ارزش ها را باخودم دارم و در جهت برطرف کردن آن کاری انجام نمی دهم بتوانم در مورد بیرون به قضاوت بپردازم وبه فکر اصلاح بیرون بیفتم.
آدم موجود عجیبی است والبته عجول.درون انسان هنوز رازهای بی شماری بدون جواب مانده است که با توجه به جو امروزه و زندگی ماشینی، این اسرار و مسایل هر روز رنگ جدیدی به خود می گیرد.
به راستی راه خروج از این بحران های امروزی وحرکت در جهت پالایش درون چیست؟
از دیرباز مکاتب مختلفی در باب انسان به سخن پرداخته اند وراههای متفاوتی را پیش پای بشر قرار داده اند اما کدامین راه برای بشر امروزی مناسب تر است؟
ما انسان ها حتی نمی خواهیم زحمت جستجوی راه مناسب را به خودمان بدهیم و بیشتر دنبال راه آماده می گردیم و دنبال پالایش راه اصیل خودمان نیستیم.
راه اصیل همان راهی است که بر فطرت ما بنا شده است وما باتوجه به مکان جغرافیایی زندگیمون که در یک کشور اسلامی زندگی می کنیم راه و انگیزه برامون مهیاست.
باور کنید اگر ما آدم ها به ژرفای دین خود پی ببریم ودرصد پایینی از آن را اجرا کنیم ومنتظر اجرا کردن یا نکردن دیگران نباشیم به آن چنان گنجی دست پیدا می کنیم که در وصف نگنجد.برای نمونه شما یک مساله را گوشزد کن که اسلام در مورد آن بی تفاوت مانده باشد بر خلاف برخی مکاتب که به ابعاد مختلفی از انسان توجه نداشته اند و متاسفانه چه فجایع که نیافریده اند.
حال بیاییم در مورد قیام امام تفکر کنیم که ایشان ویارانش به چه حد اعلایی از پالایش درون وتعادل درون رسیده اند که چنین اقدامی انجام داده اند.
واما درمورد خودمان درست است ما نمی توانیم به آن حد برسیم اما می توانیم با حداقل پالایش درونمان سپاسگزار راه آن عزیزان باشیم و هر از گاهی یکی از وصله های بدی خودمان را کنار بیندازیم.تا روزی در مقابل آن عزیزان رو سیاه نباشیم.که کند حرکت کردن بهتر است از راکد ماندن.
آری این است مجملی از دریای بیکران قیام امام حسین علیه السلام.
تقدیم به همه کسانی که علیه درون خودشان دست به قیام زدند.
مسافر محسن رهجوی آقای کیوانفر
